Pożegnania Edukacja Dzielnicy Wawer Warszawa

26 lutego 2026 r. odszedł płk Zbigniew Zieliński ps. „Sęk” - wielki patriota, żołnierz Armii Krajowej, działacz społeczny i przyjaciel naszej szkolnej wspólnoty. Pozostanie On w naszych wspomnieniach i sercach jako wzór oddania fundamentalnym wartościom – człowiek prawy i odważny, wspaniale uosabiający honor polskiego munduru. 

Urodzony 13 lutego 1929 r. w Tadzinie, w lutym 1944 r. zaprzysiężony do Armii Krajowej, służył m.in. jako łącznik w konspiracji, niosąc wsparcie oddziałom partyzanckim podczas II wojny światowej. Po wojnie kontynuował działalność społeczną i państwową. Był założycielem i pierwszym Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, współtwórcą ustawy o kombatantach oraz współinicjatorem wielu pomników i tablic upamiętniających walkę o niepodległość.

Dla środowiska leśników był kimś więcej niż wybitnym kombatantem - był nauczycielem i propagatorem pamięci o poległych. W pamięci pozostaną szczególnie spotkania z młodzieżą przy pomniku „Golgota leśników polskich i ich rodzin pomordowanych na Wschodzie” przy Centrum Edukacji przyrodniczej nadleśnictwa Celestynów, a także spotkania z uczniami obejmującymi patronat nad Dębowym Lasem Pamięci.

Pełnił funkcję Prezesa Honorowego Koła Leśników Kombatantów. Angażował się w działalność Naczelnej Organizacji Technicznej w zakresie inżynierii budownictwa i ochrony środowiska. Jego świadectwo historii i oddanie pamięci Ojczyźnie pozostaną z nami na długo.

płk Zbigniew Zieliński ps. „Sęk” urodził się 13 lutego 1929 r. w Tadzinie.

W lutym 1944 r. został zaprzysiężony do Armii Krajowej (AK) i dołączył do szeregów 74. pułku piechoty AK. „Pełnił funkcję łącznika pomiędzy oddziałami Armii Krajowej w Obwodzie Radomsko, Częstochowa i Włoszczowa a oddziałami Armii Ludowej, działającymi na tym terenie. Przewoził do poszczególnych oddziałów partyzanckich broń, prasę i zaopatrzenie” - napisano na stronie UdSKiOR.

Jako łącznik we wrześniu 1944 r. uczestniczył w walkach z Niemcami prowadzonych przez 1. kompanią 27. pułku piechoty AK pod Młynkiem i Pławnem.

Następnie w październiku 1944 r. służył w oddziale pod dowództwem ppor. Aleksego Rdesińskiego ps. „Szary” podczas pacyfikacji Lasów Cielętnikowskich. „W okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zorganizował przy warszawskiej Kurii Metropolitalnej nielegalne duszpasterstwo kombatantów – skupiające żołnierzy II Rzeczypospolitej, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, Armii Krajowej, Narodowych Sił Zbrojnych, Batalionów Chłopskich, Zrzeszenia »Wolność i Niezawisłość« oraz Konspiracyjnego Wojska Polskiego” - czytamy w biogramie zmarłego.

W latach 80. XX wieku był inicjatorem budowy pierwszego w Polsce pomnika gen. Stefana „Grota” Roweckiego oraz gen. Leopolda Okulickiego we Włoszczowie.

Jak zaznaczono, w III Rzeczypospolitej współinicjował wzniesienie pomnika Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego w Warszawie, a także ponad trzydziestu innych pomników i tablic upamiętniających struktury Polskiego Państwa Podziemnego oraz konspirację niepodległościową.

W 1990 r. był jednym ze współtwórców Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Był współautorem ustawy o kombatantach oraz – od 1991 r. – pierwszym Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, którą to funkcję sprawował do 1992 r.

„Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych oraz innymi odznaczeniami” - przypomniano na stronie UdSKiOR. (PAP)

gj/ aszw/

Zbigniew Zieliński ps. Sęk (ur. 13 lutego 1929 w Tadzinie, zm. 26 lutego 2026^[1][2]) – pułkownik Wojska Polskiego, członek Armii Krajowej i żołnierz wyklęty jako członek Konspiracyjnego Wojska Polskiego. Działacz społeczny, założyciel i pierwszy kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych oraz sekretarz stanu w rządach premierów Jana Krzysztofa Bieleckiego, Jana Olszewskiego i Waldemara Pawlaka.

Życiorys

W czasie II wojny światowej był żołnierzem batalionu „Las” 74 pułku piechoty Armii Krajowej, nosił konspiracyjny pseudonim Sęk. Po wojnie należał do tzw. drugiej konspiracji (antysowieckiej) w Konspiracyjnym Wojsku Polskim pod dowództwem komendanta Stanisława „Warszyca” Sojczyńskiego^[3].

Ukończył wyższe studia ekonomiczne i politechniczne w zakresie inżynierii i planowania przestrzennego miast i regionów.

W czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zorganizował przy warszawskiej Kurii Metropolitalnej nielegalne duszpasterstwo kombatantów, żołnierzy z okresu II RP, PSZ, AK, NSZ, BCH, WiN i KWP. W latach 80. był inicjatorem pierwszego w Polsce pomnika generałów Stefana Grota-Roweckiego i Leopolda Okulickiego we Włoszczowie oraz, już w III RP, pomnika Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego w Warszawie, a także ponad 30 innych pomników i tablic upamiętniających Polskie Państwo Podziemne i konspirację niepodległościową^[4].

W 1990 roku był jednym ze współtwórców w utworzeniu Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, a także pierwszym oficjalnym delegatem Rządu III Rzeczypospolitej do gen. Stanisława Maczka i uczestnikiem delegacji do głównej kwatery NATO, a także współautorem ustawy o kombatantach i od 1991 pierwszym Kierownikiem Urzędu ds. Kombatantów, który sprawował do 1992. Później pełnił funkcję doradcy w innych centralnych instytucjach rządowych. Jest prezesem honorowym leśników-kombatantów (Koła Leśników i Kombatantów przy Ministerstwie Środowiska), działaczem społecznym Naczelnej Organizacji Technicznej w zakresie inżynierii budownictwa i ochrony środowiska, oraz Prezesem Klubu Przyjaciół Muzeum Niepodległości. Autor i współautor 36 książek, a także około 280 publikacji z dziedziny inżynierii, wojskowości, ochrony środowiska, urbanistyki, architektury i historii I i II wojny światowej^[4].

Prelegent na wyższych uczelniach w kraju i za granicą. Inicjator sześciu dokumentalnych filmów zrealizowanych i emitowanych w TVP. Uczestnik wielu audycji radiowych i telewizyjnych, konferencji naukowych, kongresów, także międzynarodowych m.in. w Helsinkach „na rzecz zapobiegania konfliktom zbrojnym na świecie”.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie^[5].

Odznaczenia i nagrody

• 1944 – Krzyż Walecznych – nadany przez ostatniego komendanta AK gen. Leopolda Okulickiego
• Medal Wojska
• 1954 – Srebrny Krzyż Zasługi^[6]
• Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Krzyż Armii Krajowej
• Krzyż Partyzancki
• Krzyż Batalionów Chłopskich
• Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego
• Złoty Medal „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej”
• 1999 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski w uznaniu wybitnych zasług w działalności na rzecz niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za zaangażowanie w działalności kombatanckiej^[7]
• 2012 – Medal „Pro Patria”^[3]
• 2012 – Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Włoszczowa jako wyraz najwyższego wyróżnienia i uznania za lata działalności na rzecz upamiętnienia ważnych wydarzeń historycznych na Ziemi Włoszczowskiej, jak również popularyzowania wiedzy z czasów II wojny światowej^[4]
• Odznaka „Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny”
• Krzyż Konspiracyjnego Wojska Polskiego
• Odznaka „Za Zasługi dla ZKRPiBWP”
• Krzyż Więźnia Politycznego
• Medal za Zasługi dla Unii Ofiar Nazizmu
• Najwyższe polskie odznaczenie kościelne – Prymasowski Złoty Medal za wybitne zasługi dla Kościoła i Narodu – Primatiali Nomismate Aureo – Ecclesiae Populoque Servitium.

Publikacje zwarte (wybór)

• Sztab wojskowy. Zarys historyczny. 1961
• Taktyka w kampanii rosyjskiej. 1961
• Walczyli o wolność Polski. 7 Dywizja AK. 1998
• Jędrusiowa dola. 1999
• 7 dywizja Armii Krajowej. 2004
• Cierniste drogi żołnierzy AK. 2004 i 2013
• Baza leśnych ludzi. 2005
• Jedni z najdzielniejszych. Żołnierze 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty WP 1919-1939, 74 Pułku Armii. 2006
• Leśnicy na frontach II wojny światowej. 2007
• Komandosi spod znaku Armii Krajowej. 2008
• „Marcin” – major Mieczysław Tarchalski 1903–1981. 2008
• Skąd twój ród komendancie „Marcinie”. 2008
• Droga na Monte Cassino w świetle dokumentów sztabowych. 2009
• Gen. bryg. Stanisław Sojczyński „Warszyc” i jego żołnierze z AK i KWP. 2010
• Ostatni szwoleżer II Rzeczypospolitej gen. bryg. Marian Nitecki. 2010

https://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Zieli%C5%84ski_(pu%C5%82kownik)